Şovdan Beslenen Belediyecilik!

Gösteri Büyük, Hizmet Küçük Bir ilçede yapılan her işin bir karşılığı olmalı. Ama bizde durum tersine dönmüş: İş yok, karşılığında şov çok. Bir proje başlayacaksa önce fotoğraf makinesi kurulur, sonra sosyal medya ekibi hazırlanır, en son da unutulmazsa işin kendisine bakılır. Belediyecilik anlayışı, artık hizmet üretmekten çok “algı yönetimi” üzerine kurulu bir tiyatro sahnesine dönmüş durumda.

Önce küçük bir tabela asılır; “Çalışmalarımız başlamıştır” yazar. Halbuki ortada ne çalışan vardır, ne çalışma. Aylardır kazılmış ve kaderine terk edilmiş sokaklarda vatandaş arabasını değil, sabrını sürmeye çalışır. Hangi mahalleye gitsen aynı soru: “Bu belediye ne iş yapar?”. Ama yönetim tarafında işler tıkır tıkır: Her gün bir ziyaret, her gün bir açılış, her gün bir fotoğraf. Bir gün çiçekçide, bir gün pidecide, ertesi gün düğün salonunda… Memlekette şov trafiği hizmet trafiğini sollamış durumda.

Asıl acı olan ne biliyor musun? Halkın derdini bilen yok. İnsanlar bozuk yolları gösteriyor, belediye başka yere bakıyor. Gençler iş istiyor, belediye “etkinlik afişi” paylaşıyor. Esnaf destek bekliyor, belediye “ziyaret” fotoğrafıyla günü kurtarıyor. Sorun çözmek yerine sorunları unutturmaya çalışıyorlar. Çünkü gerçeklerle yüzleşmek zor, ama fotoğrafa poz vermek kolay.

Belediyecilik, eline mikrofon alıp espri yapmak değildir. Sahne ışıkları altında boy göstermek değildir. Atılan her imzanın, yapılan her yolun, dikilen her ağacın bir sorumluluğu vardır. Bu sorumluluk yerine getirilmediğinde, geriye sadece “şov” kalır. Ve şov, ancak izleyen sıkılana kadar sürer. İlçede artık bir kırılma noktası yaşanıyor. Vatandaş, alkış değil hizmet görmek istiyor. Laf değil icraat istiyor. Çünkü millet bunu bekliyor. Poz veren yönetici çok, iş yapan yönetici yok.

YATIRIMCILARIN İLÇEDEN KAÇIŞI İşin bir de en tehlikeli boyutu var: İlçeye yıllardır güvenip milyonlarca lira yatırım yapan yabancı yatırımcılar, artık bavullarını toplayıp gidiyor. Villalar, arsalar, küçük çaplı işletmeler… Hepsi birer birer satışa çıkıyor. Çünkü yatırımcı şovla değil, istikrarla ilgilenir. Fotoğrafla değil, altyapıyla ilgilenir. Yatırımcının görmek istediği şey, düzgün yollar, planlı hizmet, güven veren bir belediye yönetimidir.

Ama ilçedeki yönetim anlayışı “görüntü var, ses yok” kıvamında olduğu için, yatırımcı da umudunu kesip ayrılmayı tercih ediyor. Her satılan villa, ilçeden eksilen bir nefes demek. Her kapanan işletme, ekonominin biraz daha daralması demek. Yabancı yatırımcı çekip gidince, bölgede dönen para azalıyor, esnafın kazancı düşüyor; kiralar ve satışlar durma noktasına geliyor. İlçenin büyümesi için en büyük şans olan dış yatırım, şovdan beslenen belediyeciliğin kurbanı oluyor.

Bu gidişatın faturası sadece bugüne değil, yarına da yazılıyor. Bugün giden yatırımcı yarın kolay kolay geri gelmez. Çünkü güven bir kere sarsıldığında, yerine koymak yıllar alır.

Gelecek sayıda görüşmek üzere